Περί ανατολικών και δυτικών ανέμων .

Ψάχνω έμπνευση κι αυτή δεν έρχεται.

Μα πού θα την βρω; Μήπως στα βάθη του εγωκεντρικού μου εαυτού; Μήπως στην επιφάνεια των δοτικών και αλτρουιστικών ατόμων; Μήπως στο πακέτο των δημητριακών;

Μάλλον στο πακέτο των δημητριακών.

Χρώματα πολλά, γράμματα μεγάλα, φράσεις εντυπωσιακές και πέντε γραμμάρια φυτικών ινών ανά μισό φλιτζάνι.

Η έλλειψη έμπνευσης μαστίζει τις δυτικές κοινωνίες. Η κρίση γεννάει τέχνη. Η ανέχεια κάνει τους «σκεπτόμενους»  ανθρώπους.

Τα παραπάνω είναι αποφθέγματα που ακούσαμε όλοι τα τελευταία δυο χρόνια. Χειρότερη απ’ τα προαναφερθέντα είναι μια πρόταση που ισχυρίζεται μετά στόμφου η Φ. «Μόνο οι αριστεροί, λέει, είχαν και θα έχουν διανόηση».

Εδώ γελάμε. Εδώ ξεκαρδιζόμαστε και το πιάνουμε ιστορικά.

Στο μόνο που μπορώ να συμφωνήσω είναι ότι οι διανοούμενοι και οι άνθρωποι των γραμμάτων ήταν «ανθρωπιστές» . Αλλά και πάλι ψεύδομαι. Τόσα παραδείγματα ρατσιστών, ομοφοβικών, ανθρώπων που ασκούσαν ταξική καταπίεση.

Θα υποθέσω κάτι : Ο νους δουλεύει όταν έχει χρόνο.

Θα προσπαθήσω να το προσαρμόσω στην ιστορία : Ποιοι είχαν χρόνο για εκγύμναση του νου στους αιώνες που μεσολάβησαν ;

Άραγε ο μοναχός είναι διανοούμενος ; Μάλλον ναι.

Άραγε οι διανοούμενοι ήταν μοναχικοί άνθρωποι;  Ως επί το πλείστον.

Άρα,  που θα βρω την έμπνευση;  Μάλλον στα πακέτα των δημητριακών. 

"Ο Ηλίθιος" από συγγραφέα μη Ρώσο, μη συγγραφέα

Είχε καρφωμένα τα μάτια στην διακεκομμένη γραμμή που σχημάτιζαν τα φώτα του δρόμου καθώς περνούσε οδηγώντας στις δύο η ώρα το πρωί. Είκοσι ενός ετών και μόλις είχε συνειδητοποιήσει ότι η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι αυτή που δημιουργούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Συχαινόταν τον εαυτό του και το παραπάνω γεγονός τον φόρτιζε με ένα μίσος, μια αηδία προς το υπαρκτό του κομμάτι, το σώμα του. Όλο το βράδυ τον εξουσίαζαν οι σκέψεις του, οι οποίες με ένα μαγικό τρόπο είχαν συγχωνευτεί με την γραμμή φωτός πάνω-δεξιά. Άρχισε να χτυπά σπασμωδικά το πόδι του λες και με την απότομη αυτή κίνηση ο πνευματικός του κόσμος θα αποχωριζόταν την σάρκα του. Μόλις αισθάνθηκε ηλίθιος είπε να σταματήσει και έδωσε όρκο στον εαυτό του να μην αφήσει ξανά τα συναισθήματα να τον καταλάβουν. Από κει και πέρα, ο Κ. δεν αισθάνθηκε ποτέ τίποτα. Όποτε ένιωθε ένα ρίγος στις ωμοπλάτες, ένα πόνο στο στομάχι ή τα πόδια του να τον συνεπαίρνουν σε δρόμους ασύμφωνους με αυτούς που ήθελε να πάει, απλά άναβε τσιγάρο, βάραγε προσοχή και συνέχιζε να καπνίζει προσπαθώντας να μιμηθεί στον Τζεϊμς Ντιν.

How things are done

Αγάπη μου μοναδική,

Παίρνεις την κάρτας σου και το βαρύ καλάθι. Το κουβαλάς έως το υπόγειο τούνελ που ενώνει τις πολυκατοικίες (μάλλον για τους επόμενους βομβαρδισμούς φτιάχτηκε). Εκεί, περνάς την κάρτα σου από τον ειδικά αισθητήρα και βρίσκεσαι ξάφνου μπροστά σε πέντε ίδια μηχανήματα. Αριστερά, ενσωματωμένο στον τοίχο υπάρχει μηχάνημα που φτύνει άσπρη σκόνη.

Πετώντας το περιεχόμενο του καλαθιού και την άσπρη σκόνη στα μηχανήματα, έτσι πλένεις τα ρούχα σου εδώ.

Παίρνεις την σακούλα σου, ανοίγεις την πόρτα του ορόφου στον οποίο βρίσκεσαι και στον απέναντι τοίχο παρατηρείς μια μικρή μπουκαπόρτα κυκλικού σχήματος. Την ανοίγεις και πετάς την σακούλα περιμένοντας να ακούσεις τον ήχο πρόσκρουσης του οποίοι ο χρόνος διαφέρει ανάλογα με τον όροφο.

Έτσι πετάς τα σκουπίδια σου εδώ.

Φιλικά Π.

Κι άλλη τσόντα

Έχω δυο βασικούς πυλώνες σκέψης.
Ο πρώτος βασίζεται στο γεγονός ότι οι νέοι έχουν πάντα δίκιο.
Ο δεύτερος στο ότι τα περισσότερα επιχειρήματά μου είναι ορθά

Αναρωτιέμαι πως θα εξελιχθεί αυτό το ντουέτο όταν εγώ θα έχω την ηλικία των πενήντα.

Φιλικά

Αγαπητή μου φίλη,

Δεν μπορούμε να αρκούμαστε στα μέτρια. Δεν νοείται να περνάμε την καθημερινότητά μας ακλουθώντας μια ίσια γραμμή, καθώς η γραμμή αυτή δεν μας δείχνει το δρόμο για ζωή. Πάλι γενικολογίες και φιλοσοφημένες σκέψεις που έχουν χιλιοειπωθεί.

«Ωραία ρε φίλε» θα μου απαντήσεις «και τι είναι το τέλειο, το μη μέτριο, το θεϊκό;»

Εκεί θα σου απαντούσα «Ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία», εκεί θα σου απαντούσα  «Είτε οδύνη είτε ηδονή», εκεί θα σου απαντούσα «συγκίνηση απ’ όπου και αν προέρχεται», εκεί θα σου απαντούσα «τέλειο είναι εκείνο που δεν έχει έλθει ακόμα», εκεί θα σου απαντούσα «αυτό που έρχεται μετά από πολύ κόπο», εκεί θα σου απαντούσα «σκύψε το κεφάλι τώρα για να απολαύσεις τους καρπούς μετά» εκεί θα σου απαντούσα «μια ήρεμη ζωή χωρίς εντάσεις», εκεί θα σου απαντούσα «συνέπεια, σοβαρότητα», εκεί θα σου απαντούσα «το μέτριο είναι τέλειο».

Φιλικά. Εεεε;

Ένατη

Ίσως οι μεγαλύτεροι φόβοι υποκινούνται απο την αδυναμία που νιώθει κάποιος  να σταθεί στο ύψος που όρισε ο ίδιος ως μέτρο επιτυχίας.

Οι παράγοντες αυτοί προφανώς επηρεάζονται απο πολυπαραγοντικά μοντέλα, όμως δυστυχώς επιστρέφουμε στην βασική αρχή που λέει : "Σταμάτα να μαστιγώνεις τον εαυτό σου μαλάκα Τάκη. "

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντιπαράθεση με κάποια παλαιότερα κειμενά μου . Αλλά σναπ " one pill makes you larger and aanother makes  you small " . Απλά διάλεξε το σωστό χάπι μαλάκα Τάκη . Μην παίρνεις μια το ένα,  μια το άλλο...

Τσόντα σκέψεων

Το deal απο 'δω και πέρα αλλάζει...

Όταν σε προσεγκίζω ερωτικά και εσύ επιμένεις να "είσαι σε άλλη φάση αυτή τη στιγμή της ζωής σου " ή "με βλέπεις σαν φίλο "* απο 'δω και πέρα μου χρωστάς πρόσωπο equal attractiveness to yours και για να μην ξεχνιόμαστε equally atracted to me as are my feelings for you .

Πατ κιούτ .. . Τέρμα το διατροφικό πρόβλημα.

* Εγώ για να ορίσω κάποιον ως φίλο θέλω χρόνια ... Προφανώς, εσύ θα είσαι εκεί στην επόμενη κρίση πανικού..