Προθεσμιακή κατάθεση "Στα Μέτρα Σου"

Περιμένεις να πάρεις την κάρτα από το ATM και λίγη ώρα πριν στη βγάλει έχεις την αίσθηση πως θα τη κρατήσει. Όσες φορές κι αν τραβήξεις χρήματα η κάρτα παραδίδεται στα χέρια σου τόσο αργά που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν το μηχάνημα παίζει με το αίσθημα κατωτερότητας που έχεις.

Καθώς τα χρόνια περνάνε νιώθω πως έχω ανάγκη το ΑΤΜ όλο και περισσότερο. Φοβάμαι να το κάψω. Προστατεύω με τα χέρια μου τον κωδικό της κάρτας όπως αυτοί οι ηλικιωμένοι που χρειάζονται είκοσι λεπτά για να κάνουν μια συναλλαγή.

Κάθε βδομάδα περιμένω ηδονικά το παιχνίδι με τη τράπεζα. Αγωνιώ καθώς τελειώνω την ανάληψη. Τέλος, ο μηχανικός αυτός εκπρόσωπος της τράπεζας, που σημειωτέον έμαθε και ξένες γλώσσες τα τελευταία χρόνια, “ξερνάει” γρήγορα την κάρτα, τη ξανάρουφά, και με ρυθμό βασανιστικό τη ξαναβγάζει.

Ευχαριστούμε για τη συναλλαγή σας.

Κάνε μας περήφανους, μου είπαν.

Ζήτω η δημοκρατία, τους απάντησα.

Playing with time light and water

Test

Τσόντες του μυαλού και πάλι

-Πως ζεις μικρέ;

-Όπως θα 'πρεπε να ζείτε όλοι σας!

-Είσαι μικρός ακόμα δε γνωρίζεις από δυσκολίες.

-Αχ,  πόσο λάθος είστε κύριε!

Ένα συγγνώμη στη μητέρα.

Δεν γνωρίζω από ποιά βάθη πηγάζει η δημιουργικότητα. Είτε έχει μαμή την μοναξιά είτε όχι. Είτε πηγάζει από το άλγος είτε ξεπροβάλει από διάθεση ανοιξιάτικη. 

Φορώ τα γυαλιά, τα χοντροκομμένα τζάμια και αρχίζω την γραφή. Ιδρώνω, εξατμίζομαι, και γίνομαι στοιχειό. Σιχαίνομαι, αντιδρώ και παύω να υπάρχω. Από ολότητα καταλήγω να με χαρακτηρίζουν επιθετικοί προσδιορισμοί με πρόθεση το ημί-. 

Πίνω όχι για να ξεχάσω, αλλά για να αγγίξω την κουτή λάμψη που ως παιδιά έχουν στα μάτια μας οι αυτοκαταστροφικοί τύποι. 

Γεννήθηκα κοπέλι, ένοιωθα κοπέλα και στο τέλος του μυθιστορήματος έζησα εγώ απάνθρωπα και εσείς επίσης. 

Το σώμα με εγκαταλείπει αλλά έτσι κι αλλιώς δεν το συμπάθησα ποτές. Του φέρθηκα σκληρά. Δεν το έφτασα ποτέ στα όριά του!

Λογιζόμουν Πυγμαλίων. Μα με ξεπέρασαν στην εξυπνάδα, με ξεπέρασαν στην σπιρτάδα.

Πόσο θα έπρεπε να με παραγκωνίζετε. Πόσο θα έπρεπε να μην δίνετε σημασία στα λόγια σοφιστή που ξεστομίζω. Λόγια όχι σοφά, μα λόγια σοφιστή. 

Κι όμως είμαι ο μεσσίας σας και σας αγαπώ πολύ.

Η διαλεκτική της στοματικής υγείας

Δεν πιστεύω σε αγίους,  σε ήρωες,  σε μοντέλα και σωτήρες. Με απογοήτευσαν πολλάκις. Εξάλλου όλοι οι σούπερ ήρωες απέκτησαν γκόμενα.
Πιστεύω  στο επιστημονικά προκαθορισμενο μέλλον... Ήμουν ανέκαθεν ρομαντικός.

Να σας το θέσω καλύτερα.  Την οδοντόκρεμα είτε την πιέσεις από την άκρη, είτε από πάνω,  κάποια στιγμή θα τελειώσει.

Οι κόρες της Μνημοσύνης κάποτε ήτανε παρθένες

Δεν πιστεύω να με ξέχασες.  Δεν θέλω να πιστεύω πως με ξέχασες. Ίσως και να με ξέχασες. Ίσως να σε έσπρωξα μακριά μου. Ίσως να σ' απαρνήθηκα.

Που πήγες Ουράνια,  Καλλιόπη,  Τερψιχόρη; Και οι άλλες έξι; Εννιά γυναίκες που συνθέτουν τον καμβά μου. Ερωτοτροπούσα και με τις εννέα κάποτε. Μα σήμερα κλείνουμε συνάντηση και πίνω τον καφέ μόνος.  Τα βράδια στο κρεβάτι μου δεν είναι. Μα ακόμα πιο θλιβερή είναι η απουσία τους τα πρωινά. Εκεί που τα χρώματα είναι ορατά,  εγώ αδελφάκι Dalton.

Προσέξτε μην τους κάνετε κακό. Μην τους πείτε το όνομα μου.
Κάποτε τις βίασα.
Αλλά τώρα "σσσσσσστ πιο σιγά σε παρακαλώ !"

Περί ανατολικών και δυτικών ανέμων .

Ψάχνω έμπνευση κι αυτή δεν έρχεται.

Μα πού θα την βρω; Μήπως στα βάθη του εγωκεντρικού μου εαυτού; Μήπως στην επιφάνεια των δοτικών και αλτρουιστικών ατόμων; Μήπως στο πακέτο των δημητριακών;

Μάλλον στο πακέτο των δημητριακών.

Χρώματα πολλά, γράμματα μεγάλα, φράσεις εντυπωσιακές και πέντε γραμμάρια φυτικών ινών ανά μισό φλιτζάνι.

Η έλλειψη έμπνευσης μαστίζει τις δυτικές κοινωνίες. Η κρίση γεννάει τέχνη. Η ανέχεια κάνει τους «σκεπτόμενους»  ανθρώπους.

Τα παραπάνω είναι αποφθέγματα που ακούσαμε όλοι τα τελευταία δυο χρόνια. Χειρότερη απ’ τα προαναφερθέντα είναι μια πρόταση που ισχυρίζεται μετά στόμφου η Φ. «Μόνο οι αριστεροί, λέει, είχαν και θα έχουν διανόηση».

Εδώ γελάμε. Εδώ ξεκαρδιζόμαστε και το πιάνουμε ιστορικά.

Στο μόνο που μπορώ να συμφωνήσω είναι ότι οι διανοούμενοι και οι άνθρωποι των γραμμάτων ήταν «ανθρωπιστές» . Αλλά και πάλι ψεύδομαι. Τόσα παραδείγματα ρατσιστών, ομοφοβικών, ανθρώπων που ασκούσαν ταξική καταπίεση.

Θα υποθέσω κάτι : Ο νους δουλεύει όταν έχει χρόνο.

Θα προσπαθήσω να το προσαρμόσω στην ιστορία : Ποιοι είχαν χρόνο για εκγύμναση του νου στους αιώνες που μεσολάβησαν ;

Άραγε ο μοναχός είναι διανοούμενος ; Μάλλον ναι.

Άραγε οι διανοούμενοι ήταν μοναχικοί άνθρωποι;  Ως επί το πλείστον.

Άρα,  που θα βρω την έμπνευση;  Μάλλον στα πακέτα των δημητριακών. 

"Ο Ηλίθιος" από συγγραφέα μη Ρώσο, μη συγγραφέα

Είχε καρφωμένα τα μάτια στην διακεκομμένη γραμμή που σχημάτιζαν τα φώτα του δρόμου καθώς περνούσε οδηγώντας στις δύο η ώρα το πρωί. Είκοσι ενός ετών και μόλις είχε συνειδητοποιήσει ότι η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι αυτή που δημιουργούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Συχαινόταν τον εαυτό του και το παραπάνω γεγονός τον φόρτιζε με ένα μίσος, μια αηδία προς το υπαρκτό του κομμάτι, το σώμα του. Όλο το βράδυ τον εξουσίαζαν οι σκέψεις του, οι οποίες με ένα μαγικό τρόπο είχαν συγχωνευτεί με την γραμμή φωτός πάνω-δεξιά. Άρχισε να χτυπά σπασμωδικά το πόδι του λες και με την απότομη αυτή κίνηση ο πνευματικός του κόσμος θα αποχωριζόταν την σάρκα του. Μόλις αισθάνθηκε ηλίθιος είπε να σταματήσει και έδωσε όρκο στον εαυτό του να μην αφήσει ξανά τα συναισθήματα να τον καταλάβουν. Από κει και πέρα, ο Κ. δεν αισθάνθηκε ποτέ τίποτα. Όποτε ένιωθε ένα ρίγος στις ωμοπλάτες, ένα πόνο στο στομάχι ή τα πόδια του να τον συνεπαίρνουν σε δρόμους ασύμφωνους με αυτούς που ήθελε να πάει, απλά άναβε τσιγάρο, βάραγε προσοχή και συνέχιζε να καπνίζει προσπαθώντας να μιμηθεί στον Τζεϊμς Ντιν.

How things are done

Αγάπη μου μοναδική,

Παίρνεις την κάρτας σου και το βαρύ καλάθι. Το κουβαλάς έως το υπόγειο τούνελ που ενώνει τις πολυκατοικίες (μάλλον για τους επόμενους βομβαρδισμούς φτιάχτηκε). Εκεί, περνάς την κάρτα σου από τον ειδικά αισθητήρα και βρίσκεσαι ξάφνου μπροστά σε πέντε ίδια μηχανήματα. Αριστερά, ενσωματωμένο στον τοίχο υπάρχει μηχάνημα που φτύνει άσπρη σκόνη.

Πετώντας το περιεχόμενο του καλαθιού και την άσπρη σκόνη στα μηχανήματα, έτσι πλένεις τα ρούχα σου εδώ.

Παίρνεις την σακούλα σου, ανοίγεις την πόρτα του ορόφου στον οποίο βρίσκεσαι και στον απέναντι τοίχο παρατηρείς μια μικρή μπουκαπόρτα κυκλικού σχήματος. Την ανοίγεις και πετάς την σακούλα περιμένοντας να ακούσεις τον ήχο πρόσκρουσης του οποίοι ο χρόνος διαφέρει ανάλογα με τον όροφο.

Έτσι πετάς τα σκουπίδια σου εδώ.

Φιλικά Π.

Κι άλλη τσόντα

Έχω δυο βασικούς πυλώνες σκέψης.
Ο πρώτος βασίζεται στο γεγονός ότι οι νέοι έχουν πάντα δίκιο.
Ο δεύτερος στο ότι τα περισσότερα επιχειρήματά μου είναι ορθά

Αναρωτιέμαι πως θα εξελιχθεί αυτό το ντουέτο όταν εγώ θα έχω την ηλικία των πενήντα.

Φιλικά

Αγαπητή μου φίλη,

Δεν μπορούμε να αρκούμαστε στα μέτρια. Δεν νοείται να περνάμε την καθημερινότητά μας ακλουθώντας μια ίσια γραμμή, καθώς η γραμμή αυτή δεν μας δείχνει το δρόμο για ζωή. Πάλι γενικολογίες και φιλοσοφημένες σκέψεις που έχουν χιλιοειπωθεί.

«Ωραία ρε φίλε» θα μου απαντήσεις «και τι είναι το τέλειο, το μη μέτριο, το θεϊκό;»

Εκεί θα σου απαντούσα «Ζήσε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία», εκεί θα σου απαντούσα  «Είτε οδύνη είτε ηδονή», εκεί θα σου απαντούσα «συγκίνηση απ’ όπου και αν προέρχεται», εκεί θα σου απαντούσα «τέλειο είναι εκείνο που δεν έχει έλθει ακόμα», εκεί θα σου απαντούσα «αυτό που έρχεται μετά από πολύ κόπο», εκεί θα σου απαντούσα «σκύψε το κεφάλι τώρα για να απολαύσεις τους καρπούς μετά» εκεί θα σου απαντούσα «μια ήρεμη ζωή χωρίς εντάσεις», εκεί θα σου απαντούσα «συνέπεια, σοβαρότητα», εκεί θα σου απαντούσα «το μέτριο είναι τέλειο».

Φιλικά. Εεεε;

Ένατη

Ίσως οι μεγαλύτεροι φόβοι υποκινούνται απο την αδυναμία που νιώθει κάποιος  να σταθεί στο ύψος που όρισε ο ίδιος ως μέτρο επιτυχίας.

Οι παράγοντες αυτοί προφανώς επηρεάζονται απο πολυπαραγοντικά μοντέλα, όμως δυστυχώς επιστρέφουμε στην βασική αρχή που λέει : "Σταμάτα να μαστιγώνεις τον εαυτό σου μαλάκα Τάκη. "

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντιπαράθεση με κάποια παλαιότερα κειμενά μου . Αλλά σναπ " one pill makes you larger and aanother makes  you small " . Απλά διάλεξε το σωστό χάπι μαλάκα Τάκη . Μην παίρνεις μια το ένα,  μια το άλλο...

Τσόντα σκέψεων

Το deal απο 'δω και πέρα αλλάζει...

Όταν σε προσεγκίζω ερωτικά και εσύ επιμένεις να "είσαι σε άλλη φάση αυτή τη στιγμή της ζωής σου " ή "με βλέπεις σαν φίλο "* απο 'δω και πέρα μου χρωστάς πρόσωπο equal attractiveness to yours και για να μην ξεχνιόμαστε equally atracted to me as are my feelings for you .

Πατ κιούτ .. . Τέρμα το διατροφικό πρόβλημα.

* Εγώ για να ορίσω κάποιον ως φίλο θέλω χρόνια ... Προφανώς, εσύ θα είσαι εκεί στην επόμενη κρίση πανικού..

Όγδοη

Είναι τρομακτικό το γεγονός που σε φέρει να πιστεύεις ό, τι σε βολεύει, ό, τι σου χαϊδεύει  τα αυτάκια.
Ιδεαλιστής μέχρι το μεδούλι όταν αυτό που φαντάζεσαι, για κάποιο λόγο (ποιος στον πούτσο ξέρει), πιστεύεις ότι το αξίζεις. Ή έννοια της μονιμότητας έπρεπε να είχε εκλείψει κάπου εκεί μετά τον μεσαίωνα.

Ξέρω ότι κάνεις τον σταυρό σου κρυφά. Ότι χοροπηδάς σε κυκλική τροχιά επειδή θες κάτι τόσο που είσαι έτοιμος να αναβιώσεις την έννοια του Φάουστ για ακόμα μια φορά.

Η έννοια "Δανεικό και αγύριστα"  δεν ισχύει. Πάρ' το χαμπάρι. Το δανεικό κάποιος θα στο πάρει εκεί που στο μυαλό σου έκανες την μετάβαση και πίστεψες ότι μετατράπηκε σε μόνιμο.

Να πιούμε τον καφέ μαζί... 

Έβδομη

Κομμένα υφάσματα ανάκατα, πρόχειρα ραμμένα, κολλημένα στο δέρμα σου.  Τα χρώματα των τελευταίων πολλά.  Καφέ,  μπορντό, λάδι, σκούρο μπλε και μαύρο. Σε όλα στέκεται σκόνη και ιστός.

Το σώμα σου ελαφρύ και κενό. Τόσο γεμάτος.  Μα,  γεμάτος με άχυρο.

Ανοίγεις κάθε μέρα το κουρέλι που σου χουν βάλει για πουκάμισο σε αναζήτηση ενός σημείου ζωή στο μέρος όπου ανατομικά άκουσες πώς βρίσκεται το στήθος.

Κάθε βράδυ κοιτάς τον ξύλινο σταυρό που χεις πάνω απ το κρεβάτι σου και αναρωτιέσαι γιατί κάθε πρωί παρασύρεσαι. Γιατί χάνεις τον έλεγχο.
Έχεις αρχίσει και υποψιάζεσαι πώς ο λόγος πηγάζει από της αλυσίδες που σου φόρεσαν στα χέρια και στα πόδια. Τα ακριβή τους λόγια τα θυμάσαι ακόμα·
-Φορά τις και δεν θα πέσεις πότε!
Και όντως κάθε πρωί που σηκώνεσαι ψηλά νιώθεις ασφάλεια.  Εξάλλου είναι σκληρές οι αλυσίδες.

Μόνο χτες για κάτι λιγότερο του ενός λεπτού παρασύρθηκες και μουρμούρισες με δόντια που τρίζαν· Ας σπάγανε, σκέφτηκες. Μα, απομακρύνες αυτή την τσόντα γρήγορα από το μέρος που είχες ακούσεις ότι ανατομικά βρίσκεται ο νους.

Και εγώ ανακουφισμένος πήγα για ύπνο ξέροντας ότι η μαριονέτα μου θα δώσει χαρά και σε άλλα παιδιά με τη νέα αυγή.

Έκτη

Long time no see.

Ένας ξεπεσμένος. Ένας ξεπλυμένος . Ένα "ματ"  μπακράουντ. Ποτά, ναρκωτικά, πεζούλια και σκισμένα παπούτσια.
Μπουκάλι στο χέρι και βλέμμα που ατενίζει όχι πέρα απ τον κερατοειδή,  αλλά πίσω, προς το εσωτερικό.

Παστίλιες ευκαλύπτου με μυρουδιά ταμπάκου και ναφθαλίνης. Μακριά απεριποιητη γενειάδα και μια αγάπη στις γοργόνες.

Πέφτει πίσω, χαλαρώνει και γίνεται πρότυπο. Ανάβει το κλασσικό βιομηχανικό του τσιγάρο φορώντας ακόμα τα wayfarer. Ξεχυλωμένο δέρμα....

Φοβάμαι που δεν ανήκεις... 

Δυο σουβλάκια και μετά Ladose

Πέρα από αυτοεκτίμηση και ηττοπάθεια...

Δεν σε κρίνω. Ή έστω, δεν σε κρίνω συνειδητά.

Κοίτα να πάρεις τον εαυτό σου να πάτε μια βόλτα,  να διαξιφιστειτε,  να γνωρίστειτε καλύτερα.

Απουσία αυτού, θα σε πάρω απ' το χέρι και θα σε σύρω στο λαβύρινθο της κοινωνικής αποδοχής.  Θα κάνω έννοιες, όπως η ηθική, σταθερούς ογκόλιθους. Θα σε κάνω να καταπίνεις το αναλγητικό χάπι της ψευτιάς. Θα οδηγείσαι και θα οδηγείς άλλους. Θα σε κάνω να πιστέψεις ότι η μοναξιά είναι κάτι οδυνηρό.

Κυρίως, θα σε κάνω να εμπνεύσεις (ή καλύτερα να εκβιάσεις) σεβασμό.

Μην τολμήσεις όμως, να εμπνεύσεις και να εμπνευστείς για τίποτε και από τίποτε άλλο.

Ο μοναδικός όρος του παιχνιδιού.

Όλα είναι κύκλος (και μάλιστα όχι με κιμωλία ), κύκλος ανεξίτηλα σχηματισμένος.

Η μπούκλα έχει άλλη χάρη.  Έχει άλλη διαδρομή. Όταν ξεκινάς το ταξίδι,  δεν γνωρίζεις την πορεία. Τόσες άγνωστες στροφές και στο τέλος η πτώση. Η πτώση που μόνο στόχο έχει να σου δώσει  την ευκαιρία να κοιτάξεις το κορμί περιμένοντας το θάνατο, που πια είναι αναπόφευκτος.

Έχω, είμαι εδώ. Ή εναλλακτικά : Ε & Ε & Ε

Έχω προβλήματα; Η απάντηση: (όλοι μαζί)  Ναι

Είμαι προβληματικός; Προτείνω να μην το εξετάσουμε αυτό.

Εδώ λοιπόν θα αναπτύξουμε το "Σκέφτομαι και... πατάω κουμπιά".